Zakkend
in een steen
gleed het gevoel als een paling in de diepte van het
torengebouw.
Hooggezeten
en ontroerd verplaatste
mijn hart zich
van anker tot anker.
Tijdloos
maakte ik mijn werk
af en
als alles
voorbij kon zijn, begon
alles
opnieuw.
Ik
verplaatste mijn smaak
van hart tot
hart;
beledigend
omkijkendnaar mijzelf
verdrukte het ene gevoel het andere van de plaats
die elk
gevoel
verdient.
Sprokkelhout
en gruis waren afgezet en toen er geen
spijt meer
aanwezig bleef,
beleefde ik
de ultieme zwakte.
Graag
ver-loop ik zelf
van waterkraan in olieput,
van vetkwast in melkpoeder,
van smeltkroes in afgeknaagde eeltresten.
Gruwelijk
was het woord en het gevoel dat meesterlijk
verzwakte
naarmate de druk
verminderde en
het verstand verzakte
in de pulp van
modderkruid.
Kwispelend
was de staart
de maat aan het bedenken waarin het laatste hond- of paardenjong
verkoold
lag.
Wellustig
stond de kop op de poten
te drukken,
eens alle gevoel en alle verstand in
de buikholte vastlagen.
Bedreigend
liep het lichaam met de ziel over de laag van het leven
dat eenmaal
bewust
geen leugen en geen sterkte
kon
begrijpen.
Hellend
naar de ondergrond
sloeg de drift toe
in het tenencomplex.
Trappelend
van zweet sloop de angstige beker
naar de bovenrand van het
plezier.
Een
gevoel van totale in-name
bereikte het ultieme
zwaktepunt,
en in-getogen
verliet
de laatste druppel
zweet
het angstgelaat.
Of
er weldra iets veranderen zal,
weet ik
niet,
omdat ik het eigenlijk al
geweten heb.
Beheerst
liep mijn geheugen
steeds vol
van
gevoel en
van verstand
tot de emmer
het ultieme
punt
verlaten had en
alles
opnieuw
beginnen kon.
