Wat een kunstenaar te doen staat o In den Hof der Academie o De Maagd der Wanhoop o Quereterpe Mabete o De ultieme Zwakte o ALS IK - gedichten o Soldaten marcheren o Litanieën o De lift o Het geluid van de Waarheid o De mug o Banaal o back to P-ART POETRY-index The Poetry of P-ART scroll down DE LIFT Click and go to > P-ART INSTRUMENTS
Zij kwam de lift uit en verdween. De volgende morgen was zij er weer.
Geen mens te bespeuren en toch hing er die vreemde geur van rozemarijn en van ... zijn lijf.
Zou zij het nog ooit mogen beleven? Zij wist het natuurlijk evenmin als de aarde die wacht op vocht. Zij wist of beter zij hoopte dat het toch echt zou gebeuren zoals iemand die niets anders meer voor werkelijk neemt.
Zij kwam die ochtend de lift uit en verdween.
Ditmaal kon de poort niet open. De concierge nam met een licht gebaar haar vraag om uitleg in zich op alsof dit binnen het scenario van een goede film vastlag.
Er was een taxi komen aanrijden. Eerst dacht zij dat ie nieuw en zwart was. Maar eenmaal de taxi voorgereden kwam, merkte zij dat ie glanzend als in een met neon fel verlichte nacht eerder blauw dan zwart moest zijn.
Zo was eigenlijk haar hele leven geweest. Eerst een geweldige ervaring, dan de koestering van dit nooit meer zo intens te beleven gebeuren, om dan eindelijk te moeten inzien waar zij echt aan toe was.
Zij kwam de volgende dag aangereden. Zij zag er vandaag werkelijk opgewekt uit.
Zij wist of beter zij hoopte dat zij de kans niet zou laten voorbijgaan om hem weer te ontmoeten.
Geweldig hartstochtelijke taferelen speelden zich dan af in dit godverlaten gehuchtje aan een naamloze waterkant.
Tot diep in de nacht zou het duren...
Een droom was het.
Het was een droom.
Zo bleek.
Zij waste zich ditmaal met de bewuste ervaring, die bewuste ervaring. Haar halflange haarlokken waren kastanje; niet alleen van kleur, want als je een kastanje met je hand achteloos van de grond opneemt en je voelt blindelings, dan is het niet de kleur maar het haast sensueel gladde van de natuurlijke ronding en bolligheid die je toucheert.Zij had inderdaad alles aan toen hij langs het trottoir voorbijkwam.
Een personage, zou je zeggen. Hij speelde de rol van onbereikbare minnaar. Of was hij voor haar niet meer dan een hoop ellende ? Zo van ' je mag er alles van verwachten'.
Dat wist zij verduiveld niet! Deze kwelling overstemde haar gevoelens bij het zien van die man. Voor zijn vrouw natuurlijk een doodgewone knuppel die je af en toe zijn zin moet geven om de eindjes aan mekaar te kunnen knopen op het eind van de maand.
Voor Elina was deze man echter een opeenstapeling van persoonlijke ambities vermengd met het summum van gezelligheid.Hij verdween.
De volgende dag was er niets speciaals maar er waren voldoende tekenen te bespeuren van het komend spel. Een spel dat zijn einde zal kennen in de realistische versie van alleman.
Zijn blik, haar blik, daarna erover heen, liefst zonder stukken te maken.Zij zagen mekaar weer aan het hek, aan de hoek van de kronkelende steeg, nou ja, dat doet er niet toe. Of toch ... Zij was even, heel even, gestruikeld over een oneffenheid op het voetpad.
Zoals met kasseien heb je vrouwen die hun aandacht op andere dingen richten dan op de doodgewone alledaagsheid van het stappen op het trottoir.
De afstand was haast onoverbrugbaar te noemen.
Maar eenmaal dat ze elkaar als het ware in close-up aanstaarden - als twee vreemde wezens die mekaar toch allang alles gezegd en beleden hadden - dan stroomden langs beide zijden het werkvolk wild en haastig de steeg uit.Plots was er geen mens meer in dit verlaten oord dat tweemaal per dag twee richtingen kent: de richting van komen en zeker de richting van het huiswaarts gaan.
Zij stapten samen de lift in en verdwenen. De concierge had niet eens gemerkt hoe belangrijk haar voorbijgaan met die man tenminste voor haar wel was. Hij had net het laatste lettertje van een onvindbaar woord in het kruiswoordraadsel gevonden.
© P art 1984 Part of the P-ART Anthologie 1985
©P ARTNAAR VOLGENDE Go to NEXT This page belongs to: http://users.skynet.be/P-ART